De zoo

Hij staat alleen op het perron. Helemaal alleen. Alleen tussen honderd onbekende gezichten. Of meer. Of minder. De trein nadert denderend waardoor iedereen met milde sporen van paniek in het gezicht zijn bagage bijeenraapt, en hij geraakt zijn tel kwijt. Er ontstaat een wirwar van sigaretten die haastig op de grond worden gesmeten en al dan niet knarsend worden gedoofd met de voetpunt.  De trein geeft een ijselijke gil en komt  nét iets verder dan waar iedereen staat te wachten tot stilstand. Hij beeldt zich in hoe de conducteur zit te gniffelen in zijn kleine cabine.  Als een opgejaagde kudde haasten de treingangers zich er achter aan en proppen zich door de deuren zodra ze openspringen. Een man vloekt hard wanneer iemand tegen hem oploopt waardoor hij zijn bagage kwijtraakt en terug moet oprapen. Iedereen moet zo snel mogelijk ergens zijn om zo snel mogelijk weer weg te zijn.  Een paar laatste reizigers stommelen de trappen op naar het perron,  en rennen alsof het een kwestie van leven en dood is. Maar de treindeuren sluiten zich onverbiddelijk, terwijl het gevaarte begint te brommen en probeert te ontsnappen uit het station. Terwijl de machine knarsend voorbij glijdt staren emotieloze gezichten achter glas op een overvolle reis naar nergens hem aan. De gezichten rijden weg, maar morgen zijn ze hier weer. De dag daarna ook. En het volgende jaar. Hij zou ook hier zijn. Maar hij onderneemt nooit een poging om op te stappen. Hij kijkt gewoon, terwijl hij zich afvraagt wie er zich aan de juiste kant van de treinramen bevindt, hij of zij.

Air Crash Investigation

Gij waart mijn passagier

En ik was uw vliegtuig

Samen hebben wij gevlogen en gezwoven

-gezweefd. Door de lucht, in de wolken.

Wij twee.

Gij waart zo’n braaf vrouwke

Vliegangst en nog nooit gevlogen,

Maar uw vleugels waren weid gespreid

Gij waart klaar voor de reis.

Ik was een oud gebruikt vreselijk wrak

Dat afgeleefd door de lucht bewoog, 

Bij controle lieten ze me toch door

Ik voldeed niet aan de eis.

Maar rood lonkend licht tergt mijn ogen

 Het doemgezoem dendert in mijn oren

     Een knellend en brandend gevoel

          Beklemmend benauwend

              -Brandstoftekort-

Gij, gij hield u vast aan mij

(er waren nog parachutes,
                                 maar dat wou gij niet)

En mijn brandstof lekte... ... weg

Maar gij bleef bij mij

En mijn vleugel brak

Maar gij hield u sterk

En ik vloog in brand

Maar gij gaf nooit op

Gij had altijd uw gordel aan.

En ik begon te tollen

                                En tollen

                                               Tollen

En wij draaiden samen

                     Daalden samen

                          Draaien, dalen, suizen
                                              piepen, kraken.

                                                                Branden.

Als enige kwam gij

Uit dat wrak gewandeld.

Moedig en onversaagd

Liet gij mij achter en terecht

Gij kon het navertellen

Aan National Geographic.

En ik? Ik bleef liggen.

Ik werd afgevoerd, gerepareerd

Gerestaureerd, gecorrigeerd.

Ooit zou ik weer vliegen.

Zo mogelijk

Nog korter.