Perhaps

We could chase our dreams for once; blindly

Follow my lead and we’ll live like never before

We could run and never be more fearlessly free

There is another and better world we can explore

We could spend every single second in blissful ecstacy

instead

We waste time desperately dreaming how things could be.

You and me.

Een donkere avond in het exacte midden van de maand november.

Koud.

Koud en nat. Vooral nat.

Donker ook.

Vooral donker.

Miserabel? Op een bepaalde manier is er toch plezier te vinden alleen vertoevend in een kamer van zo’n, ruw geschat, vijftien vierkante meter. Zolang het niet te stoffig is. En wanordelijk. Dat is des duivels. Zeggen ze dat niet? Nee? Ik zeg het nu. Want stof, dat plakt en hangt, zweeft en heeft de algemene tendens zich overal – maar dan ook overal – te nestelen. Niet dat ik ze het recht ontgun om zich ergens thuis te voelen, want, eerlijk gezegd, wie ben ik nu om daarover te oordelen? Maar sinds ergens in een duister punt in de geschiedenis is er een bepaald gedachtegoed ontstaan dat zegt dat elk mens recht heeft op persoonlijk eigendom, absurd genoeg, en bijgevolg is deze donkere grijze koude kamer van, ruw geschat, zo’n vijftien vierkante meter mijn eigendom en bepaal ik de exacte hoeveelheid van het aantal stofdeeltjes in deze kamer. En gezien stof een zekere sfeer van stoffige wanordelijkheid geeft, ben ik er niet zo voor. Dat gezegd zijnde, zou ik terugkomen op het feit dat er hier toch wel iets te beleven valt. Maar dat doe ik niet. Ik doe alle lichten uit, en starend in het donker denk ik aan een wereld zonder eigendomsrecht. De hoofdvraag die ik mij stel is of die wereld in verband kan gebracht worden met het eerste woord van deze alinea, deze alinea die tevens de enige alinea gaat zijn. Zou de wereld 'beter' of 'slechter' zijn zonder dat iedereen zich een stuk van de symbolische taart kan opeisen? Want het is absurd dat elk mens zich een stukje van de wereld zou kunnen toe-eigenen. Waarom stelt de hele wereld zich de vraag wat van wie is? Waarom is iets van iemand? Wij hechten waarde aan voorwerpen, waar andere mensen ook waarde aan hechten. En degene die het meeste waarde voor een voorwerp over heeft, bezit een voorwerp. Als ik een brood verbrand dat van mij is, bezit ik die assen? Kan ik vervolgens iemand aanklagen die mijn waardevolle assen steelt? Als ik grond koop, bezit ik die grond tot de kern van de aarde? Ik kan hierover doorgaan. Maar dat doe ik niet. Ik kan teruggaan naar waar ik begon, namelijk het plezier van eenzaam in een kamer van zo’n, ruw geschat, vijftien vierkante meter zitten – uiteraard zonder stof – en vervolgens zou ik kunnen uitwijden over de activiteiten die iemand in zo’n situatie bezighoudt, zoals een boek lezen in het Engels, dat netjes geschreven is en handelt over een pasgetrouwd stel in Engeland op hun huwelijksreis, maar nog nooit seksuele handelingen met elkaar bedreven hebben, waardoor er op een bepaald mentaal niveau een bepaalde connectie tussen de twee, die allebei nog maagd zijn, ontbreekt, en bijgevolg er bij allebei een groot gevoel van onbehagen heerst dat zich doorheen het boek manifesteert of zoals psychedelische muziek op het luidste volume door deze kleine grijze koude kamer laten weerklinken, zeg maar een gedonder van melodie, iets in de trend van Pink Floyd, het licht dimmen, het raam openlaten staan zodat het gebrul van de gierende wind zich doorheen de melodie verweeft en onderwijl reflecteren over dingen zoals stofophopingen en eigendomsrecht.

Over die activiteiten zou ik kunnen doorgaan.

Maar dat doe ik niet.

Nieuw

Volle gangen gevuld met dat gezoem

dat door mijn gehoor en  

meer ruist en gnauwt en gruist en ik

verbloem

en

dwalend door dat dichte woud

dat door baksteen en

gevaarlijk wijze woorden werd

opgebouwd

vond ik

het door donker treffend feit

dat zwevend gelach en

gestrooide zwervende zinnen -

eenzaamheid

Zomernacht

Als slaven bewandelden zij een ontwrichte zomernacht. Twee paar schoenen sloften droog onder het depressieve grauwlicht van de straatlampen door. Het schijnsel draaide en keerde, keer op keer, bij iedere grijze paal en weerkaatste in de leegheid van hun ogen. Schaduwen werden verjaagd maar kropen terug, keer op keer, als bedelaars nog steeds in het bezit van de illusie van overlevingsdrang. Het waren silhouetten van de getergde ziel, reflecties van het verbitterd hart, klauwend naar twee wezens op weg naar niets. Steeds zetten zij twee door, jagend achter een gewaand glansrijke horizon van een nieuwe dag. Maar de beklemmende duisternis week nog lang niet voor de dageraad. En langerekte obscure tentakels van de melancholie grepen hen beet, verscheurden wat ze ooit waren en draaiden hen volledig binnenstebuiten. Zwevend in die retrospectieve duisternis praatten ze. Zwegen ze. Liepen ze. Talmden ze. Ze dachten. Gedachten onbegrensd en tijd op eindeloos. Ze vonden elkaar, en uiteindelijk zichzelf. Vredig werden ze herboren, en ruw werden ze weerom de wereld in gesmeten. Even later marcheren twee paar schoenen stevig door, onder een glorieuze ochtendzon. Levenslustige ogen staren naar de hoopvolle horizon.
Als koningen bewandelen zij de wereld.

Klok.

tik tak tijd
  tikt tergend
     traag
    tot de
         Toekomst
nadert nooit
  dichter

doch schijnt
   altijd
  lichter

dan deze donkere dagen
  doordrenkt door de
zee van zorgeloos zweet en
  zomers   zielen   -  leed

       zuurstof        tekort


stik.

Peace of mind

A serene valley enclosed delicately by soft glooming hills 
A little breeze strolls through the gold coloured fields
swaying the high grass endlessly
A soothing hymn sung by distant birds hiding in treetops
echoing across the meadow quietly
everything is at peace.
 
leave me, 
   don’t force me 
bury me, 
   don’t fight me 
forget me
    don’t hate me

This is where I belong
I stretch out my hands and feel the breeze
I focus my hearing and taste the sound
I’m at peace.

...

Yesterday I loved you for the person you once were.

Today I feel nothing but regret.

Tomorrow I will stop living in the past.

Hartstocht.

Kom

kom met mij mee voor eeuwig

We blijven niet aan de oever staan

we springen in de rivier

woest wilde bochten banend

door een dor en kleurloos bestaan

We slingeren mee in de stroom

we happen blazen, verzuipen vergaan

geen rotsblok waagt te storen

onze roeping, onze onrustige reis

verdrinken in de ander

versmelten van bewustzijn

We wisten van lang tevoren

hoe afgrijselijk zielzuiverend koud

het wrede woedende water zou zijn

maar we klampen ons volhardend vast

We zijn elkaars innige levenslijn

 Spring

 spring met mij mee naar beneden

 We gooien ons van de donderende waterval

we storten spoedig overijld omlaag

 er is geen terugkeer mogelijk

  jij en ik zijn nu de wereld

 en al de rest vlekkerig vaag

 het einde nadert onoverkomelijk

 van de vliegende dromende dans

    de dramatische dans der wanhopigen

  hou me vast, wees mijn al

  sluit mijn ogen

    blijf bij mij

tot

de val.

Trauma

aanzet tot ademtocht
raspend inhaleren
krakend gekras
         praten valt zwaar

gestrekte vingers
klem in het web
nergens nog hetzelfde
         spel spelend

geopende ogen
  Oogt rood nog zo?
nooit meer ooit.
         hopeloos beroofd

voor eeuwig gekneed
 vervormd       geschonden
          verminkt                   verpletterd.

verkracht.

de dag van gisteren
blijft altijd
een deel
   van
         de toekomst van morgen.

Observer

I'm just a silent observer
Sitting at the side of the road
Staring as a hundred cars fly by
racing to their early end
Waiting until it's over.

I'm just a lonely spectator
Lying underneath a sea of trees
Watching a thousand dancing shadows
fighting each for their existence
Wondering endlessly why for.

I'm just slowly fading out
Hiding in the back of my head
Looking quietly at your perfection
screaming to be completed
Realizing without a doubt,

I can't race, fight nor scream
But then again I would gladly die
To have you in my every dream.

Hoop

Onhoudbaar dans ik met onbeheerst gevoel
waanzinnig genietend van elke ademtocht
ik zag vaag licht dat binnen kroop
in de nauwe duistere gangen
van lang vervlogen hoop

Voed dit bescheiden sprankje schijnsel
en laat het groeien tot een ware vlam
verlicht mijn verduisterd leven
dring door, golf over mij heen
genees mijn diepste wezen

Zorgeloos lachend zal ik zachtjes ondergaan
in de geborgenheid van je diepste oceaan
mijn enige wens terwijl ik viel
was toegang tot jouw hemel
red mijn verdwaalde ziel.

Ik dank u.

Voor alles
Voor je lach
Voor elke dag.
dank u.

Voor  je lach
gemeend
Voor elke dag
besteed.
dank u.

Voor die gemeende lach
bekoord, beantwoord
Voor elke bestede dag
behaagd, geslaagd.
dank u.

Voor die gemeende lach
bekoord, beantwoord
al was de hemel zwart
Voor elke bestede dag
gejaagd, gewaagd
te wijzen op mijn gebreken.
dank u.

Voor die gemeende lach
verstoord, versmoord
gericht op mijn smart
doorboord, vermoord
Voor elke bestede dag
gejaagd, gewaagd
duizend messteken
helaas, geslaagd
dank u.

Voor die gemene lach
verstoord, versmoord
recht door mijn hart
doorboord, vermoord
elke keer ik u zag
Voor elke verloren dag
gejaagd, gewaagd
om mij te breken.
helaas, geslaagd
dat ik nog ademen mag
dank u.

voor alles,

Ik dank u af.

Onzin

   jij?  IK schrijf    geschreven    hoe schreef      schroom meer room
   oom ober  gebak    oo gedacht  ik denk      gevoel      ge-verward
    ontward --     hey!  wol,  kat,   sprongen   klauwen  spinnen draaien 
         EN vliegen vallen !PIJN  AAAAaaaUUW. fuck. verrrdomd  
                 help! hulp help hulpgezocht! u word driiingend    verzocht
                               balie?   inderdaad; jijpiraat!    YARRR rrrrrap
    Vandaag                         flauwW..  zout;zout? chips?peper?meer
       schrijf ik onzin                 enpaprika?     en al derescht rezzzzzz
                  wie weet                     rrrresteren.  titreren  zooo o o o
         heeft de dag     Morgen        een waaa a aaar dige  *kuchkuch*
                      dan wel   zin.           chemiEcus ..    oh.             kus. 
                                                ontroering ooooo... happy end. NOT;
                            /AND/OR ../..    EN/ NOOIT /OFTE/ NIMMER
                /ZAL/ IK/ TEN/ONDERGAAN. victory tastes SWEET. unlike   you.

Klein geluk

Ik heb vandaag zitten schommelen. Het was warm. Ik had het warm. Mijn hoofd leek uit elkaar te spatten, en mijn keel voelde alsof ik net een cactus in z'n geheel had doorgeslikt. Maar ik schommelde. Heen en weer. Mijn vrienden zaten  bier te drinken op het terras, sigaretten te roken, af en toe een lachende  -soms eerder minachtende- blik mijn richting uit te werpen en over het algemeen semi-volwassen onzin uit te kramen. Oude koppeltjes slenterden rustig voorbij, keken eens op, glimlachten en kuierden verder, zoals altijd in stilte, die stilte die bestaat tussen twee individuen die elkaar al zo lang kennen, dat ze elkaar verstaan zonder woorden. Maar ik? Ik schommelde. Op en neer. De  zon in mijn ogen, de wind in mijn haren, verse boslucht in mijn longen en leegte in mijn hoofd. Aangename leegte. Het was een klein moment in een lange dag. Ik genoot ervan. Werd ik met scheve blikken bekeken, kon het mij vrij weinig schelen. Ik schommelde gewoon. Naar voor, naar achter. Ik voelde mij kind, maar beter, ik voelde mij zorgeloos. Niets in de wereld kreeg mij klein. Vreemd? Wat is volwassen zijn? Hoofd vol zorgen? Altijd meer willen? Geen geluk meer vinden in de kleine kleine dingen des levens? Ik kies voor die kleine schommel. Ik was gelukkig.

Pen.

Van Dale:
pen de; v(m) -nen; -netje: metalen werktuig om mee te schrijven.

Zo ongelooflijk ontoereikend saai.

Sander:
Een pen vangt en voelt en vindt en vormt
wilde verzinsels vliegend in wilde wind
  ongericht     ongecontroleerd    ongeraakt
in de tijd die mij nog rest hier alleen
zou ik willen   leren   verteren    trotseren
zou ik graag   hanteren     inhaleren
    beter nog:  kalmeren
die storm hierboven
en gericht controleren
en inspiratie raken
met woorden
       zoals pen.