Gij

Ge zijt de rare vormpjes die ik zie als ik te lang in het licht kijk
Ge zijt de gelukzalige pijn die ik voel als ik mij uitrek
Gij zijt het gezoem in mijn oren

  Gij zijt alles wat ik kan horen

Gij zijt de wind door de haartjes op mijn been
 De hand door mijn vettige haren
die een tinteling tot beneden teweeg brengt
 mijn alles en niks
 mijn wijn met meer wijn aangelengd

Gij zijt de de climax van mijn favoriete nummer
mijn pianonoot, mijn onaangeroerde gitaar
 Ik wil dat gij mij bespeelt, gebruikt en besteelt
mijn lusteloos leven spant als uw strakste snaar

Gij zijt mijn hardnekkige hoest
 Gij zijt mijn verstopte neus en mijn gepijnigd hoofd
 Gij, gij zijt het vuil onder mijn nagels
mijn reden voor opname in het gesticht

maar ook de glimlach op mijn glimlachend gezicht.

Gij zijt de maniak in mijn brein
  Gij zijt mijn duistere gedachten en goddeloze dagen
 Duizend schreeuwende stemmen in mijn hoofd en alleen in uw buurt

kan ik ze verdragen

Gij zijt de kruimels van lekkers dat ik niet wil verspillen
Gij zijt de kleur in mijn ogen, mijn iris, mijn pupil, mijn ooglid

…

ik kan niet ademen tenzij gij in mijn lucht zit

ik wil u inhaleren,
domesticeren
opeten en verteren,
injecteren in mijn bloedbaan,
baan u een weg door mijn lijf
en blijf.

soms

Soms

af en toe

word ik overvallen door een gevoel

een gewaarwording, zeg maar

van absolute nutteloosheid

de koude in de straatlampen

en dofheid in onverschillige ogen

Seconden lijken dode dagen

 gehuld in geschreeuwd gefluister

 tot een brei van onvervuld verlangen

 onze geest versmacht en

 vertraagd verkleinen wij

 en kwijnen wij

 en zullen wij

 doelloosheid

omarmen

soms

af en toe

leef

Nu.

Foto

De tijd staat stil.

Ik wou dat ik mijn

twee handen kon

uitstrekken en dit

moment vangen

grijpen en gevangen

houden als een

vlinder die net

ontwaakt uit zijn

winterslaap
en

dit onvoor-

stelbaar klein

ogenblik in het

relaas van mijn

doelloos bestaan

inkapselen in mijn

hart en gedachten

en eeuwig

herbekijken
en

die ene

betekenisloze

seconde herbeleven

tot alles langzaam

vervaagt en over-

vloeit in een

nietszeggende

zwart-witte

massa
en
die pulp

zou ik dan

zachtjes laten

intrekken in het

zwartst van mijn

ogen

tot ik

zalig

sterf.

De tijd staat stil.

Sterren

Sterrenkijken bij een sterrenloze nacht

Op het dak van jouw wereld

onder een dak van wolken

waren wij gelegen

lagen wij te staren naar lichten

die niet schenen

Koude handen en warme gezichten

Onsterfelijk.

Mijn voeten hingen over de rand

en zweefden boven de ongenadige aarde

en daagden schertsend de afgrond uit

iets te ondernemen

en

uiteindelijk

Hing alles aan een zijden draadje

Vooral de smaak van lichte lippen

vleiend in het donker.

snakkend naar één
avond van goud.

“Troostprijs.”, fluisterde je, achteraan mijn hals.

En mijn ogen

begraven in je schouder

zeiden minder dan woorden

Zeiden niets.

En de atmosfeer

werd net dat beetje meer

Koud.

Papillon

Le premier Papillon du printemps

reste sur une tombe

Il  veut voler et atterrir sur tes cils pour découvrir tes yeux

Il  veut regarder et noyer dans les nombreuses couleurs

qui composent un nouveau début

Mais tu ne vois pas le Papillon

Tes yeux ne voient pas le monde

le monde voit tes yeux

et le premier Papillon du printemps

est restée sur une tombe.

De zoo

Hij staat alleen op het perron. Helemaal alleen. Alleen tussen honderd onbekende gezichten. Of meer. Of minder. De trein nadert denderend waardoor iedereen met milde sporen van paniek in het gezicht zijn bagage bijeenraapt, en hij geraakt zijn tel kwijt. Er ontstaat een wirwar van sigaretten die haastig op de grond worden gesmeten en al dan niet knarsend worden gedoofd met de voetpunt.  De trein geeft een ijselijke gil en komt  nét iets verder dan waar iedereen staat te wachten tot stilstand. Hij beeldt zich in hoe de conducteur zit te gniffelen in zijn kleine cabine.  Als een opgejaagde kudde haasten de treingangers zich er achter aan en proppen zich door de deuren zodra ze openspringen. Een man vloekt hard wanneer iemand tegen hem oploopt waardoor hij zijn bagage kwijtraakt en terug moet oprapen. Iedereen moet zo snel mogelijk ergens zijn om zo snel mogelijk weer weg te zijn.  Een paar laatste reizigers stommelen de trappen op naar het perron,  en rennen alsof het een kwestie van leven en dood is. Maar de treindeuren sluiten zich onverbiddelijk, terwijl het gevaarte begint te brommen en probeert te ontsnappen uit het station. Terwijl de machine knarsend voorbij glijdt staren emotieloze gezichten achter glas op een overvolle reis naar nergens hem aan. De gezichten rijden weg, maar morgen zijn ze hier weer. De dag daarna ook. En het volgende jaar. Hij zou ook hier zijn. Maar hij onderneemt nooit een poging om op te stappen. Hij kijkt gewoon, terwijl hij zich afvraagt wie er zich aan de juiste kant van de treinramen bevindt, hij of zij.

Air Crash Investigation

Gij waart mijn passagier

En ik was uw vliegtuig

Samen hebben wij gevlogen en gezwoven

-gezweefd. Door de lucht, in de wolken.

Wij twee.

Gij waart zo’n braaf vrouwke

Vliegangst en nog nooit gevlogen,

Maar uw vleugels waren weid gespreid

Gij waart klaar voor de reis.

Ik was een oud gebruikt vreselijk wrak

Dat afgeleefd door de lucht bewoog, 

Bij controle lieten ze me toch door

Ik voldeed niet aan de eis.

Maar rood lonkend licht tergt mijn ogen

 Het doemgezoem dendert in mijn oren

     Een knellend en brandend gevoel

          Beklemmend benauwend

              -Brandstoftekort-

Gij, gij hield u vast aan mij

(er waren nog parachutes,
                                 maar dat wou gij niet)

En mijn brandstof lekte... ... weg

Maar gij bleef bij mij

En mijn vleugel brak

Maar gij hield u sterk

En ik vloog in brand

Maar gij gaf nooit op

Gij had altijd uw gordel aan.

En ik begon te tollen

                                En tollen

                                               Tollen

En wij draaiden samen

                     Daalden samen

                          Draaien, dalen, suizen
                                              piepen, kraken.

                                                                Branden.

Als enige kwam gij

Uit dat wrak gewandeld.

Moedig en onversaagd

Liet gij mij achter en terecht

Gij kon het navertellen

Aan National Geographic.

En ik? Ik bleef liggen.

Ik werd afgevoerd, gerepareerd

Gerestaureerd, gecorrigeerd.

Ooit zou ik weer vliegen.

Zo mogelijk

Nog korter.

Perhaps

We could chase our dreams for once; blindly

Follow my lead and we’ll live like never before

We could run and never be more fearlessly free

There is another and better world we can explore

We could spend every single second in blissful ecstacy

instead

We waste time desperately dreaming how things could be.

You and me.

Een donkere avond in het exacte midden van de maand november.

Koud.

Koud en nat. Vooral nat.

Donker ook.

Vooral donker.

Miserabel? Op een bepaalde manier is er toch plezier te vinden alleen vertoevend in een kamer van zo’n, ruw geschat, vijftien vierkante meter. Zolang het niet te stoffig is. En wanordelijk. Dat is des duivels. Zeggen ze dat niet? Nee? Ik zeg het nu. Want stof, dat plakt en hangt, zweeft en heeft de algemene tendens zich overal – maar dan ook overal – te nestelen. Niet dat ik ze het recht ontgun om zich ergens thuis te voelen, want, eerlijk gezegd, wie ben ik nu om daarover te oordelen? Maar sinds ergens in een duister punt in de geschiedenis is er een bepaald gedachtegoed ontstaan dat zegt dat elk mens recht heeft op persoonlijk eigendom, absurd genoeg, en bijgevolg is deze donkere grijze koude kamer van, ruw geschat, zo’n vijftien vierkante meter mijn eigendom en bepaal ik de exacte hoeveelheid van het aantal stofdeeltjes in deze kamer. En gezien stof een zekere sfeer van stoffige wanordelijkheid geeft, ben ik er niet zo voor. Dat gezegd zijnde, zou ik terugkomen op het feit dat er hier toch wel iets te beleven valt. Maar dat doe ik niet. Ik doe alle lichten uit, en starend in het donker denk ik aan een wereld zonder eigendomsrecht. De hoofdvraag die ik mij stel is of die wereld in verband kan gebracht worden met het eerste woord van deze alinea, deze alinea die tevens de enige alinea gaat zijn. Zou de wereld 'beter' of 'slechter' zijn zonder dat iedereen zich een stuk van de symbolische taart kan opeisen? Want het is absurd dat elk mens zich een stukje van de wereld zou kunnen toe-eigenen. Waarom stelt de hele wereld zich de vraag wat van wie is? Waarom is iets van iemand? Wij hechten waarde aan voorwerpen, waar andere mensen ook waarde aan hechten. En degene die het meeste waarde voor een voorwerp over heeft, bezit een voorwerp. Als ik een brood verbrand dat van mij is, bezit ik die assen? Kan ik vervolgens iemand aanklagen die mijn waardevolle assen steelt? Als ik grond koop, bezit ik die grond tot de kern van de aarde? Ik kan hierover doorgaan. Maar dat doe ik niet. Ik kan teruggaan naar waar ik begon, namelijk het plezier van eenzaam in een kamer van zo’n, ruw geschat, vijftien vierkante meter zitten – uiteraard zonder stof – en vervolgens zou ik kunnen uitwijden over de activiteiten die iemand in zo’n situatie bezighoudt, zoals een boek lezen in het Engels, dat netjes geschreven is en handelt over een pasgetrouwd stel in Engeland op hun huwelijksreis, maar nog nooit seksuele handelingen met elkaar bedreven hebben, waardoor er op een bepaald mentaal niveau een bepaalde connectie tussen de twee, die allebei nog maagd zijn, ontbreekt, en bijgevolg er bij allebei een groot gevoel van onbehagen heerst dat zich doorheen het boek manifesteert of zoals psychedelische muziek op het luidste volume door deze kleine grijze koude kamer laten weerklinken, zeg maar een gedonder van melodie, iets in de trend van Pink Floyd, het licht dimmen, het raam openlaten staan zodat het gebrul van de gierende wind zich doorheen de melodie verweeft en onderwijl reflecteren over dingen zoals stofophopingen en eigendomsrecht.

Over die activiteiten zou ik kunnen doorgaan.

Maar dat doe ik niet.

Nieuw

Volle gangen gevuld met dat gezoem

dat door mijn gehoor en  

meer ruist en gnauwt en gruist en ik

verbloem

en

dwalend door dat dichte woud

dat door baksteen en

gevaarlijk wijze woorden werd

opgebouwd

vond ik

het door donker treffend feit

dat zwevend gelach en

gestrooide zwervende zinnen -

eenzaamheid