Leap

Foto

De tijd staat stil.

Ik wou dat ik mijn

twee handen kon

uitstrekken en dit

moment vangen

grijpen en gevangen

houden als een

vlinder die net

ontwaakt uit zijn

winterslaap
en

dit onvoor-

stelbaar klein

ogenblik in het

relaas van mijn

doelloos bestaan

inkapselen in mijn

hart en gedachten

en eeuwig

herbekijken
en

die ene

betekenisloze

seconde herbeleven

tot alles langzaam

vervaagt en over-

vloeit in een

nietszeggende

zwart-witte

massa
en
die pulp

zou ik dan

zachtjes laten

intrekken in het

zwartst van mijn

ogen

tot ik

zalig

sterf.

De tijd staat stil.

Sterren

Sterrenkijken bij een sterrenloze nacht

Op het dak van jouw wereld

onder een dak van wolken

waren wij gelegen

lagen wij te staren naar lichten

die niet schenen

Koude handen en warme gezichten

Onsterfelijk.

Mijn voeten hingen over de rand

en zweefden boven de ongenadige aarde

en daagden schertsend de afgrond uit

iets te ondernemen

uiteindelijk

Hing alles aan een zijden draadje

Vooral de smaak van lichte lippen

vleiend in het donker.

snakkend naar één
avond van goud.

“Troostprijs.”, fluisterde je, achteraan mijn hals.

En mijn ogen

begraven in je schouder

zeiden minder dan woorden

Zeiden niets.

En de atmosfeer

werd net dat beetje meer

Koud.

Papillon

Le premier Papillon du printemps

reste sur une tombe

Il veut voler et atterrir sur tes cils pour découvrir tes yeux

Il veut regarder et noyer dans les nombreuses couleurs

qui composent un nouveau début

Mais tu ne vois pas le Papillon

Tes yeux ne voient pas le monde

le monde voit tes yeux

et le premier Papillon du printemps

est restée sur une tombe.

Hij staat alleen op het perron. Helemaal alleen. Alleen tussen honderd onbekende gezichten. Of meer. Of minder. De trein nadert denderend waardoor iedereen met milde sporen van paniek in het gezicht zijn bagage bijeenraapt, en hij geraakt zijn tel kwijt. Er ontstaat een wirwar van sigaretten die haastig op de grond worden gesmeten en al dan niet knarsend worden gedoofd met de voetpunt. De trein geeft een ijselijke gil en komt nét iets verder dan waar iedereen staat te wachten tot stilstand. Hij beeldt zich in hoe de conducteur zit te gniffelen in zijn kleine cabine. Als een opgejaagde kudde haasten de treingangers zich er achter aan en proppen zich door de deuren zodra ze openspringen. Een man vloekt hard wanneer iemand tegen hem oploopt waardoor hij zijn bagage kwijtraakt en terug moet oprapen. Iedereen moet zo snel mogelijk ergens zijn om zo snel mogelijk weer weg te zijn. Een paar laatste reizigers stommelen de trappen op naar het perron, en rennen alsof het een kwestie van leven en dood is. Maar de treindeuren sluiten zich onverbiddelijk, terwijl het gevaarte begint te brommen en probeert te ontsnappen uit het station. Terwijl de machine knarsend voorbij glijdt staren emotieloze gezichten achter glas op een overvolle reis naar nergens hem aan. De gezichten rijden weg, maar morgen zijn ze hier weer. De dag daarna ook. En het volgende jaar. Hij zou ook hier zijn. Maar hij onderneemt nooit een poging om op te stappen. Hij kijkt gewoon, terwijl hij zich afvraagt wie er zich aan de juiste kant van de treinramen bevindt, hij of zij.

Air Crash Investigation

Gij waart mijn passagier

En ik was uw vliegtuig

Samen hebben wij gevlogen en gezwoven

-gezweefd. Door de lucht, in de wolken.

Wij twee.

Gij waart zo’n braaf vrouwke

Vliegangst en nog nooit gevlogen,

Maar uw vleugels waren weid gespreid

Gij waart klaar voor de reis.

Ik was een oud gebruikt vreselijk wrak

Dat afgeleefd door de lucht bewoog,

Bij controle lieten ze me toch door

Ik voldeed niet aan de eis.

Maar rood lonkend licht tergt mijn ogen

Het doemgezoem dendert in mijn oren

Een knellend en brandend gevoel

Beklemmend benauwend

-Brandstoftekort-

Gij, gij hield u vast aan mij

(er waren nog parachutes,
maar dat wou gij niet)

En mijn brandstof lekte... ... weg

Maar gij bleef bij mij

En mijn vleugel brak

Maar gij hield u sterk

En ik vloog in brand

Maar gij gaf nooit op

Gij had altijd uw gordel aan.

En ik begon te tollen

En tollen

Tollen

En wij draaiden samen

Daalden samen

Draaien, dalen, suizen
piepen, kraken.

Branden.

Als enige kwam gij

Uit dat wrak gewandeld.

Moedig en onversaagd

Liet gij mij achter en terecht

Gij kon het navertellen

Aan National Geographic.

En ik? Ik bleef liggen.

Ik werd afgevoerd, gerepareerd

Gerestaureerd, gecorrigeerd.

Ooit zou ik weer vliegen.

Zo mogelijk

Nog korter.

Perhaps

We could chase our dreams for once; blindly

Follow my lead and we’ll live like never before

We could run and never be more fearlessly free

There is another and better world we can explore

We could spend every single second in blissful ecstacy

instead

We waste time desperately dreaming how things could be.

You and me.

Een donkere avond in het exacte midden van de maand november.

Koud.

Koud en nat. Vooral nat.

Donker ook.

Vooral donker.

Miserabel? Op een bepaalde manier is er toch plezier te vinden alleen vertoevend in een kamer van zo’n, ruw geschat, vijftien vierkante meter. Zolang het niet te stoffig is. En wanordelijk. Dat is des duivels. Zeggen ze dat niet? Nee? Ik zeg het nu. Want stof, dat plakt en hangt, zweeft en heeft de algemene tendens zich overal – maar dan ook overal – te nestelen. Niet dat ik ze het recht ontgun om zich ergens thuis te voelen, want, eerlijk gezegd, wie ben ik nu om daarover te oordelen? Maar sinds ergens in een duister punt in de geschiedenis is er een bepaald gedachtegoed ontstaan dat zegt dat elk mens recht heeft op persoonlijk eigendom, absurd genoeg, en bijgevolg is deze donkere grijze koude kamer van, ruw geschat, zo’n vijftien vierkante meter mijn eigendom en bepaal ik de exacte hoeveelheid van het aantal stofdeeltjes in deze kamer. En gezien stof een zekere sfeer van stoffige wanordelijkheid geeft, ben ik er niet zo voor. Dat gezegd zijnde, zou ik terugkomen op het feit dat er hier toch wel iets te beleven valt. Maar dat doe ik niet. Ik doe alle lichten uit, en starend in het donker denk ik aan een wereld zonder eigendomsrecht. De hoofdvraag die ik mij stel is of die wereld in verband kan gebracht worden met het eerste woord van deze alinea, deze alinea die tevens de enige alinea gaat zijn. Zou de wereld 'beter' of 'slechter' zijn zonder dat iedereen zich een stuk van de symbolische taart kan opeisen? Want het is absurd dat elk mens zich een stukje van de wereld zou kunnen toe-eigenen. Waarom stelt de hele wereld zich de vraag wat van wie is? Waarom is iets van iemand? Wij hechten waarde aan voorwerpen, waar andere mensen ook waarde aan hechten. En degene die het meeste waarde voor een voorwerp over heeft, bezit een voorwerp. Als ik een brood verbrand dat van mij is, bezit ik die assen? Kan ik vervolgens iemand aanklagen die mijn waardevolle assen steelt? Als ik grond koop, bezit ik die grond tot de kern van de aarde? Ik kan hierover doorgaan. Maar dat doe ik niet. Ik kan teruggaan naar waar ik begon, namelijk het plezier van eenzaam in een kamer van zo’n, ruw geschat, vijftien vierkante meter zitten – uiteraard zonder stof – en vervolgens zou ik kunnen uitwijden over de activiteiten die iemand in zo’n situatie bezighoudt, zoals een boek lezen in het Engels, dat netjes geschreven is en handelt over een pasgetrouwd stel in Engeland op hun huwelijksreis, maar nog nooit seksuele handelingen met elkaar bedreven hebben, waardoor er op een bepaald mentaal niveau een bepaalde connectie tussen de twee, die allebei nog maagd zijn, ontbreekt, en bijgevolg er bij allebei een groot gevoel van onbehagen heerst dat zich doorheen het boek manifesteert of zoals psychedelische muziek op het luidste volume door deze kleine grijze koude kamer laten weerklinken, zeg maar een gedonder van melodie, iets in de trend van Pink Floyd, het licht dimmen, het raam openlaten staan zodat het gebrul van de gierende wind zich doorheen de melodie verweeft en onderwijl reflecteren over dingen zoals stofophopingen en eigendomsrecht.

Over die activiteiten zou ik kunnen doorgaan.

Maar dat doe ik niet.

Nieuw

Volle gangen gevuld met dat gezoem

dat door mijn gehoor en

meer ruist en gnauwt en gruist en ik

verbloem

dwalend door dat dichte woud

dat door baksteen en

gevaarlijk wijze woorden werd

opgebouwd

vond ik

het door donker treffend feit

dat zwevend gelach en

gestrooide zwervende zinnen -

eenzaamheid

Zomernacht

Als slaven bewandelden zij een ontwrichte zomernacht. Twee paar schoenen sloften droog onder het depressieve grauwlicht van de straatlampen door. Het schijnsel draaide en keerde, keer op keer, bij iedere grijze paal en weerkaatste in de leegheid van hun ogen. Schaduwen werden verjaagd maar kropen terug, keer op keer, als bedelaars nog steeds in het bezit van de illusie van overlevingsdrang. Het waren silhouetten van de getergde ziel, reflecties van het verbitterd hart, klauwend naar twee wezens op weg naar niets. Steeds zetten zij twee door, jagend achter een gewaand glansrijke horizon van een nieuwe dag. Maar de beklemmende duisternis week nog lang niet voor de dageraad. En langerekte obscure tentakels van de melancholie grepen hen beet, verscheurden wat ze ooit waren en draaiden hen volledig binnenstebuiten. Zwevend in die retrospectieve duisternis praatten ze. Zwegen ze. Liepen ze. Talmden ze. Ze dachten. Gedachten onbegrensd en tijd op eindeloos. Ze vonden elkaar, en uiteindelijk zichzelf. Vredig werden ze herboren, en ruw werden ze weerom de wereld in gesmeten. Even later marcheren twee paar schoenen stevig door, onder een glorieuze ochtendzon. Levenslustige ogen staren naar de hoopvolle horizon.
Als koningen bewandelen zij de wereld.

Klok.

tik tak tijd
tikt tergend
     traag
    tot de
   Toekomst
nadert nooit
dichter

doch schijnt
   altijd
lichter

dan deze donkere dagen
doordrenkt door de
zee van zorgeloos zweet en
zomers zielen   - leed

       zuurstof      tekort

stik.

Peace of mind

A serene valley enclosed delicately by soft glooming hills
A little breeze strolls through the gold coloured fields
swaying the high grass endlessly
A soothing hymn sung by distant birds hiding in treetops
echoing across the meadow quietly
everything is at peace.

leave me,
   don’t force me
bury me,
   don’t fight me
forget me
    don’t hate me

This is where I belong
I stretch out my hands and feel the breeze
I focus my hearing and taste the sound
I’m at peace.

...

Yesterday I loved you for the person you once were.

Today I feel nothing but regret.

Tomorrow I will stop living in the past.

Hartstocht.

Kom

kom met mij mee voor eeuwig

We blijven niet aan de oever staan

we springen in de rivier

woest wilde bochten banend

door een dor en kleurloos bestaan

We slingeren mee in de stroom

we happen blazen, verzuipen vergaan

geen rotsblok waagt te storen

onze roeping, onze onrustige reis

verdrinken in de ander

versmelten van bewustzijn

We wisten van lang tevoren

hoe afgrijselijk zielzuiverend koud

het wrede woedende water zou zijn

maar we klampen ons volhardend vast

We zijn elkaars innige levenslijn

Spring

spring met mij mee naar beneden

We gooien ons van de donderende waterval

we storten spoedig overijld omlaag

er is geen terugkeer mogelijk

jij en ik zijn nu de wereld

en al de rest vlekkerig vaag

het einde nadert onoverkomelijk

van de vliegende dromende dans

de dramatische dans der wanhopigen

hou me vast, wees mijn al

sluit mijn ogen

blijf bij mij

tot

de val.

Trauma

aanzet tot ademtocht
raspend inhaleren
krakend gekras
         praten valt zwaar

gestrekte vingers
klem in het web
nergens nog hetzelfde
         spel spelend

geopende ogen
Oogt rood nog zo?
nooit meer ooit.
         hopeloos beroofd

voor eeuwig gekneed
vervormd geschonden
      verminkt                   verpletterd.

verkracht.

de dag van gisteren
blijft altijd
een deel
   van
         de toekomst van morgen.

Observer

I'm just a silent observer
Sitting at the side of the road
Staring as a hundred cars fly by
racing to their early end
Waiting until it's over.

I'm just a lonely spectator
Lying underneath a sea of trees
Watching a thousand dancing shadows
fighting each for their existence
Wondering endlessly why for.

I'm just slowly fading out
Hiding in the back of my head
Looking quietly at your perfection
screaming to be completed
Realizing without a doubt,

I can't race, fight nor scream
But then again I would gladly die
To have you in my every dream.